เสียวสะใจกับหนุ่มเก็บขยะ

เรื่องเสียวเกย์ เสียวสะใจกับหนุ่มเก็บขยะ อาชีพเก็บขยะหลายคนคงมองว่าน่ารังเกียจสกปรก แต่ในความเป็นจริงแล้วมันเป็นงานๆ หนึ่งที่เป็นอาชีพสุจริต ไม่ทำให้ใครเดือดร้อน แต่สร้างรายได้ให้ตัวเองโดยที่ไม่ไปปล้น ฆ่าใคร ผมเป็นคนหนึ่งที่ไม่ได้รังเกียจอาชีพนี้เลย เพราะมองว่าเป็นงานเหมือนกับที่ผมทำ แต่คนและแบบแค่นั้นเอง

น้าชอบ เป็นคนเก็บขยะแถวๆ ที่ทำงานของผม แกจะมาในชุดเสื้อยีนส์เก่าๆ หมวกใบใหญ่ๆ ที่หลุมเกือบทั้งหน้า หน้าตาของแก ดูจากภายนอกเป็นคนตัวใหญ่ ผมคิดว่าแกคงอวบๆ ไว้หนวดไว้เครา หน้าตาโหดๆ มองตาขวางๆ ชอบพูดอยู่คนเดียว คนแถวนั้นคิดว่าแกไม่ค่อยเต็ม

ผมเจอน้าชอบตั้งแต่ตอนที่มาทำงานแถวนี้ใหม่ๆ แกเดินมาขอขวดน้ำดื่มจากผม ด้วยสายตาไม่ค่อยจะเป็นมิตรเท่าไหร่ (ตาแกขวาง แถมหนวดเคราแกด้วย เด็กเห็นก็ต้องร้องละครับ)

“เพ่ๆ ขวดอะ ไม่เอา ผมขอ…”

ผมหันตามเสียงไปแล้วก็ตกใจ ชายหนุ่มสูงเกือบร้อยแปดสิบยืนอยู่ข้างหลังผม มองที่ขวดในมือแบบตาไม่กระพริบ แบบอยากบอกว่า “กูอยากได้”

ผมกลั้นใจกินน้ำในขวดให้หมด ผมยื่นให้ แกก็รับก็กระชากจากมือผม แล้วแกก็เดินดุ่มๆ ไปตามถังขยะ ผมได้แต่ยืนงง ถามพี่ที่ทำงานกันถึงรู้ว่า ชายหนุ่มคนนั้นชื่อน้าชอบ อายุน่าจะสามถึงสี่สิบปี บ้านอยู่ไหนอะไรยังไงไม่รู้

มันเป็นเรื่องบังเอิญหรือไรไม่ทราบ ผมมักจะเจอน้าชอบเวลาพักทุกที แกก็เหมือนเคย เดินพูดคนเดียว เสื้อตัวเก่า กางเกงยีนส์ขาดๆ ตัวเก่า รองเท้าผ้าใบขาดๆ ชุดเดิมเลยก็ว่าได้ แกเดินมาถามผม

“เพ่ๆ ขวดอะมีปะ… ขวดอะๆ” พูดเหมือนเด็กวัยรุ่นสมัยนี้เลย

เช้านี้ผมตื่นแต่เช้า ผ่านร้านขนมปัง เห็นเค้ากำลังทำออกมาใหม่น่าอร่อยเชียว อดใจไม่ไหวที่จะซื้อไปกินที่ทำงาน ระหว่างที่นั่งรถไปทำงานก็นึกสนุกขึ้นมาว่า ถ้าผมให้ของกินน้าชอบ น้าชอบแกจะทำท่ายังไง (คนสติไม่ดี เจอคนสติดีแต่ขี้แกล้งเนียจะเป็นยังไง)

เมื่อถึงเวลาพักของผม ผมก็ลงไปนั่งกินกาแฟ สูบบุหรี่ พร้อมกับถุงขนมที่จะเอามาให้ตาชอบ ถึงเวลาไม่นานนักน้าชอบแกก็มา ตามเวลาเดิมของแก ดูแกจะทำอะไรมีระบบเวลาของแก มาแถวที่ทำงานเวลานี้เสมอๆ จากนั้นก็เหมือนเดิม “เพ่ๆ มีขวดปะ”

ผมอมยิ้มที่ผมคิดในใจว่าแกจะต้องถามผมคำนี้ “ไม่มีอะครับวันนี้” ผมตอบแก แต่แกไม่มองหน้าผมนะ มองพื้นตลอดเหมือนคนจะหาเศษตังค์ แกทำท่าจะเดินไป

“น้าชอบๆ กินไรมายัง วันนี้ผมซื้อขนมมาเยอะ กินไม่หมด น้าชอบช่วยกินหน่อยสิ” ผมหยิบถุงขนมส่งให้แก แกทำหน้างง จากมองพื้น หันมามองหน้าผม ผมตกใจเล็กน้อย สายตาแกที่มองผมเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อกันเลยทีเดียว ผมทำใจดีสู้เสือ (ตอนนี้น้าชอบน่ากลัวกว่าเสือด้วยซ้ำ) “น้าอร่อยนะ กินได้ ไม่ใส่ยาเสน่ห์ลงไปหลอกน่า น้า” แล้วผมก็หัวเราะ แกมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนหยิบไป แกะถุง ค่อยๆ ขยับขนมปังออกมาแต่ไม่ให้เลยถุง ประมาณว่ามือแกเละไม่อยากโดนขนมปังอะไรแบบนี้

ผมยืนมองแกทำของแก แกกินให้ดูอยู่นั้นเลย ผมนึกสนุก “น้าชอบ ผมลืมบอกไปว่ามันหมดอายุ” แกหยุดกิน มองหน้าผม แบบตะลึง ผมยิ้มแล้วหัวเราะ แล้วก็พูดว่า “ล้อเล่นนะน้า กินได้ เพิ่งซื้อมาเมื่อเช้าเอง ใจเย็นๆ ค่อยๆ กิน” แกเห็นผมหัวเราะ แกก็ส่งสายตาดุๆ มาใส่ผมอีกครั้ง แกก็ตอบผมทั้งๆ ที่ยังเคี้ยวขนมอยู่ “ไม่ได้ๆ ต้องรีบ เดี๋ยวมีประชุม ลูกน้องไปเองไม่ได้เรื่อง”

ผมฟังแกตอบก็นึกขำ เออ แกคงคิดว่าแกทำงานหนักมีลูกน้องหลายคน ผมแกล้งหยอก “แบบนี้น้าชอบก็งานยุ่งทุกวันเลยสิ” แกกินขนมปังคำสุดท้าย ก่อนขยำถุงใส่ลงไปในกระสอบที่แกเอามาด้วย หยิบขวดน้ำออกมากิน “ตั้งแต่เช้านี้ละ ข้าวยังไม่ได้กินเลยเพ่” ผมก็ “เออ อ้อ” ตามแก แกเรียกผม “เพ่ๆ” ทุกคำ ไม่รู้ทำไมผมสนุกปนสงสารแกไปในตัว แต่ผมก็ถูกชะตากับแกแบบบอกไม่ถูก ถ้าดูดีๆ จับแกอาบน้ำตัดผมแต่งหนวดสักหน่อยคงหล่อเอาเรื่อง

ผมหัวเราะในใจ คิดอะไรกับคนสติไม่ดีเนียเรา “เพ่ๆ ชื่อไรอะ” น้าชอบเรียกผมให้ตื่นจากห้วงแห่งความคิดไม่ดีไม่งาม “อะอ้อ เรียกผมว่าไอ้อ้วนก็ได้ครับ คนแถวนี้เค้าเรียกกัน” แกมองผมก่อนที่แกจะกลับไปมองที่พื้นเหมือนเดิม “ขอบคุณนะเพ่ ขนมอร่อยดี” ผมไม่ได้คิดไปเอง ผมเห็นรอยยิ้มของน้าชอบใต้หมวกใบใหญ่ที่แกใส่อยู่ แหมจะแว็บเดียวก็ตาม

น้าชอบก็เดินคุยคนเดียวของแก เก็บขยะที่ไม่มีใครต้องการของแกต่อไป

หลังจากที่ผมได้เห็นรอยยิ้ม ได้คุยกับแกมากขึ้น ผมก็นึกติดใจท่าทางแปลกๆ หน้าตาดุๆ และรอยยิ้มวันนั้นของน้าชอบทุกที ตอนเช้าเกือบทุกเช้า ผมก็จะมีขนม ข้าว ไม่ก็ผลไม้ติดไปให้แกประจำ น้าชอบก็จะทำหน้าตาดุแต่ก็รับของที่ผมซื้อไปให้แกทุกครั้งไป ทำให้ผมได้คุยกับแกมากขึ้น ผมถามอะไรแกก็ตอบหมดทุกคำถาม แต่ก็ไม่รู้ว่าจริงเท็จยังไง

น้าชอบเป็นคนแถวนี้ บ้านอยู่ไม่ไกลจากแถวนี้เท่าไหร่ มีลูกน้องเยอะ เช้าๆ งานจะยุ่งมาก ต้องทำงานตั้งแต่เช้า กว่าจะกลับบ้านไปกินก็บ่าย ไม่ค่อยชอบซื้อของ เพราะเค้าสกปรก แม่ค้าไม่ค่อยชอบขายให้ ที่สำคัญเค้าไม่ชอบพกเงินสดติดตัว เมียมีก็อยู่ด้วยไม่ไหว แกเก็บขยะขายใครจะไปทนได้ แต่ก็มีมานานแล้ว ไม่คิดจะคบใคร อยู่แบบนี้ดีกว่า เป็นเรื่องเป็นราว อย่างกับละครช่องเจ็ดเลย ผมสนุกกับการได้คุยกับแก จนพี่ๆ ที่ทำงานชอบแซว ว่าคนบ้าคุยกันรู้เรื่อง ผมก็ได้แต่หัวเราะ

แต่ความเป็นจริงแล้วผมได้เห็นอีกมุมหนึ่งของชีวิตคนๆ หนึ่ง ที่สังคมมองว่าแปลก มองว่ารังเกียจ วันนี้น้าชอบมาสายกว่าปกติ จนผมจะเดินกลับขึ้นไปทำงานแล้ว น้าชอบเดินมาเหมือนคนอารมณ์ไม่ดี บ่นกับตัวเอง ที่สำคัญเสื้อตัวเก่งของแกขาดด้านหลังยาวมาเลย “น้าไปทำอะไรมามันขาดแบบนั้นละ” ผมถามแกพร้อมกับส่งถุงขนมให้ แกเล่าให้ฟังว่า แกเห็นแมวมันโดนหมารุมจะกัดบนต้นไม้ แกสงสารเลยเข้าไปไล่หมา แล้วปีนขึ้นไปเอาแมวลงมา แต่ตอนลงเสื้อไปเกี่ยวกับกิ่งไม้ แล้วก็เลยขาดอย่างที่เห็น

โธ่ๆ สติไม่ดีแถมยังใจบุญอีก ดูดิคนสติดีๆ ทำได้แบบนี้ไหม ผมนึกในใจ อยากจะพูดให้คุณๆ รุ่นพี่ทั้งที่ทำงานข้างบนได้ยินจัง “เจ็บไหมน้า มีแผลหรือเปล่า ไหนๆ ดูสิ” ผมกำลังจะเดินเข้าไปดูด้านหลังของแก แกกลับเดินถอยห่างจากผม “อ้าว น้าจะหนีผมทำไม ไม่ทำอะไรหรอก จะดูว่ามีแผลหรือเปล่า” แกก็ยังถอยห่างอีก ผมคิดในใจ อะไรของแกเนี่ย หรือว่าแกเคยโดนชาวบ้านแถวนี้แกล้งหรือทำร้ายมาก่อน แกเลยไม่ไว้ใจใคร

“น้าชอบ ไม่ต้องกลัวนะ ผมไม่ทำอะไรหรอก เป็นแผลแล้วไม่รักษา เดี๋ยวมันอักเสบ แล้วป่วยมาเก็บขยะไม่ได้นะ” ผมพูด แกถอยไปอีกหน่อยแล้วก็พูดว่า “ตัวผมเหม็น แถมสกปรกด้วย เดี๋ยวเพ่จะสกปรกเอา” ผมได้ยินแบบนั้น ผมเดินเข้าไปจับที่แขนแกก่อนที่แกจะตั้งตัว “มือผมสกปรก ผมก็ล้างได้ ตัวน้าสกปรก ก็อาบน้ำได้” แกสะดุ้ง ทำหน้าตาตกใจที่ผมไม่รังเกียจแก ผมอ้อมไปดูด้านหลัง เป็นรอยแดงๆ กับแผลถลอกนิดหน่อย บอกให้แกรอที่ม้านั่ง แล้วผมก็เดินขึ้นไปเอาขวดยาและกล่องพยาบาลมา

“เพ่ครับ เบาๆ หน่อย ผมแสบ” แกบ่นโอดโอย ขณะที่ผมเอาสีแดงใส่แผลให้แก

ผมแปลกใจนิดหน่อย ถึงข้างนอกแกสกปรก แต่ภายใต้เสื้อผ้าแกสะอาด มีแค่กลิ่นเหงื่ออ่อนๆ ผิวเนียนเชียว ผมทำแผลให้แกเสร็จ แกก็จะยกมือไหว้ขอบคุณ ผมห้ามไว้ ไปจับที่มือแกไม่ให้ไหว้ มันเหมือนไฟฟ้าช็อตยังไงไม่รู้ เราสบตากันอีกครั้ง ในสายตาดุๆ ท่าทางที่เหมือนนักเลงของแก ลึกๆ ข้างในมันมีอะไรที่ซ้อนอยู่อีกเยอะเลย

ปิ๊ปๆๆ เสียงโทรศัพท์ปลุกผมให้ตื่น ผมรีบปล่อยมือน้าชอบ “น้า ผมไปทำงานก่อนนะ นายเรียกแล้ว” ผมเขินจนทำอะไรไม่ถูก จนไม่ได้ทันได้สังเกตอาการน้าชอบว่าเป็นอย่างไร วันนั้นผมทำงานอย่างมีความสุข ท่าทางผมจะชอบคนสติไม่ดีเข้าแล้วละมั้งเนีย ผมนึกในใจ ถ้าชอบกันสังคมจะประณามไหม เขาจะเข้าใจไหมว่ารักว่าชอบเป็นอย่างไร คิดไปก็อดหัวเราะคนเดียวไม่ได้ เจอรู้ตัวอีกที ทุกคนที่อยู่ใกล้ๆ หนีห่างกันหมด คงติดโรคหมาบ้าจากผม

เช้าวันนั้น ผมไปหาเสื้อยีนส์เก่าๆ (ขอโทษนะครับ ถึงจะเก่าแต่มียี่ห้อของแท้นะครับ) เอาให้แกใส่แทนเสื้อตัวเก่าที่ขาดของแก เมื่อถึงเวลา น้าชอบก็มาตามเดิน เสื้อตัวเดิมที่ขาดด้านหลังก็ยังขาดอยู่ยังงั้น “เพ่ๆ มีขวดปะ” (ถามทุกครั้งที่เจอ ไม่เบื่อบ้างรึน้า) “น้า ผมไม่มีขวดหรอก แต่ลองนี้ให้ผมดูหน่อยสิ” ผมยื่นถุงใส่เสื้อยีนส์ให้แก แกหยิบออกมา “โอ้……..ผมไม่ใส่ดีกว่า นี่มันลีแท้เลยนะเพ่” (เฮ้ย คนสติไม่ดีรู้ด้วยว่าลีแท้)

ผมก็บอกว่า “เอาไปเถอะน้า อยู่กับผมมันก็ทำให้ผมลำบากใจ เสื้อคนสำคัญของผมนะ แต่ตอนนี้เค้าไม่อยู่อีกแล้ว” “โห ใส่ได้พอดีเลยน้า ขอโทษนะครับที่เอาของเก่ามาให้” น้าชอบนิ่งไป ก้มดูรอบตัวเอง หมุนไปหมุนมาอยู่หลายรอบ ส่งสายตาดุๆ มาหาผม “เพ่ ผมชอบ อยากตอบแทนเพ่จังเลย ให้ผมทำอะไรให้บ้างเนี่ย” แกทำท่าทางจริงจัง ผมก็เลยนึกสนุกขึ้น “เอางั้นรึน้า งั้น ผมอยากไปทะเล แต่เอ๊ะ… ไม่มีรถนี้น่า เอาเป็นว่าไปกินที่บ้านน้าก็ได้ ดีไหมน้า” ผมก็หัวเราะ

น้าชอบนิ่งอยู่พักหนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเสียงดัง ผมก็เพิ่งเคยเห็นแกหัวเราะถูกใจแบบนี้ละ “ได้ เพ่ ศุกร์นี้เดี๋ยวผมมารับที่นี้นะ” “เฮ้ย น้าผมพูดเล่น ไม่ต้องก็ได้ ผมเต็มใจให้” น้าชอบเดินเข้ามาใกล้ๆ จับแขนผมบีบเบาๆ “ศุกร์นี้เลิกงานเจอกันนะ” แกกระซิบข้างๆ หูผมเบาๆ ผมขนลุกไปทั้งตัว ผมเริ่มกลัวๆ กล้าๆ คิดไปต่างๆ นานา ว่าคนที่บ้านเค้าจะคิดยังไง แกสติไม่ค่อยดีอยู่ด้วย หรืออาจจะไม่อะไรน่ากังวลก็ได้

วันศุกร์ วันที่ผมกับน้าชอบนัดกันจะไปทานข้าวกัน แต่สายวันนั้นน้าชอบแกก็ไม่มา ผมคิดว่าแกคงเร่งทำงาน หรืออายไม่กล้าเจอหน้าผมก็ได้ ผมก็ได้แต่คิดว่า ถ้าน้าชอบมาจริง แกจะแต่งตัวยังไงนะ เสื้อยืดกางเกงยีนส์ก็น่าจะเท่ห์ แกอวบใหญ่ขนาดนั้น อกเป็นอก แขนเป็นแขน หรือจะแต่งตัวแบบหนุ่มทำงานคงจะแปลกตาดี แต่ต้องจับแกไปตัดผมแต่งหนวดสักหน่อย ผมก็ได้แต่จินตนาการเรื่องแกตั้งแต่เช้าจนงานเลิก ผมก็นั่งรอแกที่ม้าหินตัวที่เจอกันประจำตอนพัก ใจหนึ่งก็คิดว่า แกพูดไปแบบนั้น อีกใจหนึ่งก็กลัวว่าถ้ากลับแล้วแกมา แกจะเสียใจ

ผมก็นั่งเล่นรอไป จากสามสิบนาที เป็นชั่วโมง จากชั่วโมงเป็นชั่วโมงครึ่ง “เฮ้ย กลับบ้านดีไหมเนี่ย มืดแล้ว น้าแกคงไม่มามั่ง” ผมบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนเดินกลับบ้าน ไปออกมาเกือบจะครึ่งซอย ปี๊นๆ เสียงแตรรถสปอร์ตคันงานสีแดงเพลิง กระจกถูกลดลง ผมสงสัย ในบรรดาคนรู้จักผมไม่มีคนขับรถโคตรแพงแบบนี้นะ “ไอ้น้อง ขึ้นรถสิ” ชายหนุ่มคนขับแต่งตัวเหมือนนักธุรกิจใหญ่ เรียกผมขึ้นรถ ผมไม่กล้าที่จะขึ้นเพราะผมไม่รู้จักเค้า เค้าเรียกอยู่นาน ผมก็บอกว่าผมไปเองได้ คนขับรถจอดรถข้างทาง เดินมาด้วยอารมณ์หงุดหงิด “ไหนว่าจะไปทะเล ไปกินข้าวกันไง หรือจะไม่ไป” คนขับรถพูด ผมยื่นงงนิดหน่อย สายตาดุส่งผ่านแว่นที่เขาใส่อยู่

“น้าชอบ” ผมหลุดปาก ชายหนุ่มหัวเราะ “ก็ใช่นะสิ ทำไมต้องให้ใส่ชุดนั้นถึงจะจำได้” ผมยืนอึ้งไปพักใหญ่ น้าชอบกึ่งจูงกึ่งลากผมขึ้นรถ แล้วขับออกไป ตอนนี้ผมกำลังงงเป็นไก่ตาแตก… คนเก็บขยะสติไม่ดี กับหนุ่มหล่อหน้าดุที่ขับรถสปอร์ตคันละหลายล้านเนี่ย เป็นคนๆ เดียวกันได้อย่างไร ผมได้แต่นิ่งคิด “น้องเป็นอะไร เงียบไปเลย” (แม้แต่การเรียกก็เปลี่ยนไป น้ำเสียงนุ่มขึ้นด้วย) “พี่ขอโทษนะ พี่มารับช้า พี่ติดประชุมด่วนนะ ลูกค้างี้เง่านิดหน่อย นึกว่าจะไม่รอพี่ซะแล้ว” เขาเอามือมาจับที่หัวผม ขยี้เบาๆ

“น้าชอบจริงๆ ปะครับเนีย” แกได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะ “ก็ใช่นะสิ ทำไมชอบตาคนเก็บขยะนั้นมากรึไง” ผมก้มหน้าก้มตา ตอบ “ครับ” เบาๆ น้าชอบคนนี้เป็นคนคุยสนุก ชวนคุยได้ตลอด แกน่ารักไปอีกแบบ ผมมองอกที่มันคับเสื้อเชิ้ตจนแทบปริออกมา ขับรถมาชั่วโมงกว่าๆ เราก็มาจอดที่ริมหาด มันช่างเงียบสงบดีเหลือเกิน ผมเดินออกไป ตอนนี้ระบบความคิดผมเริ่มจะคงที่แล้ว เริ่มยอมรับน้าชอบคนนี้ได้แล้ว

“ไง ชอบไหม” น้าชอบถาม “ชอบครับ” ผมตอบ “งั้นก็ลงเล่นน้ำกันสิ” น้าชอบถอดเสื้อผ้าของแกออกเหลือเพียงกางเกงบ็อกเซอร์ของแก วิ่งลงน้ำไป แกเหมือนเด็กที่ได้เล่นได้เที่ยว ต่างจากน้าชอบคนเก็บขยะที่มีสายตาดุตลอด ผมถอดเสื้อกางเกงออกเหลือแต่กางเกงใน วิ่งลงไปเล่นน้ำกับแก

ผมอยู่กับน้าชอบสองคนบนชายหาดแห่งนี้ เราสองคนเล่นวิ่งไล่จับ จับกด จับทุ่มน้ำกัน มันทำให้ผมได้สัมผัสร่างกายน้าชอบแบบเต็มๆ ก็คราวนี้ ร่างกายน้าชอบไม่ใช่ว่าแกจะอ้วนซะทีเดียว แกอ้วนตัวแบบนักกีฬายกน้ำหนักอะไรพวกนั้น แขนกับอกแกใหญ่มาก ท้องที่ไม่เป็นซิกแพ็กแต่ก็กลมแข็งน่ากอด ขณะผมกำลังพิจารณารูปร่างแกอยู่นั้น แกเดินอ้อมมาทางด้านหลังโอบกอดผมไว้

“อ้วนยังชอบผมอยู่ไหม” ผมไม่ตอบได้แต่พยักหน้า “พี่นะชอบเราตั้งแต่ที่เราเอาขนมให้กินแล้วนะ เอายาเสน่ห์ใส่ไว้จริงๆ ด้วย” ผมได้แต่หัวเราะ ผมหันหน้ากลับไปหาแก ตาเราประสานกัน ไม่ต้องพูดอะไรมากมาย ปากเราประกบกัน จูบกันแลกลิ้นกัน เหมือนคนอดอยาก เสียงหายใจ เสียงคลื่น และเสียงหัวใจเต้น แทบจะกลายเป็นเสียงเดียวกัน

น้าชอบพาผมขึ้นมาจากน้ำ เดินไปหยิบผ้าและกระเป๋าเล็กของแกมาวางไว้ แกนอนลงไปบนผ้า ดึงผมลงไปนอน ตอนนี้ไม่รู้สึกว่ามันจะเจ็บ หรืออายอะไรแล้ว ตอนนี้รู้สึกว่ามีเพียงเราสองคน น้าชอบระดมจูบ แลกลิ้นกันไม่หยุด ผมเสียวจนต้องคราง “อืมมมมมม เสียวครับ” มือน้าชอบจับนมบีบไปมา ไม่ยอมน้อยหน้า จับที่ควยน้าชอบ โอ้ววว ของขนาดพอประมาณแถวแข็งยิ่งกว่าหินเลย แต่หัวแกใหญ่มากเหมือนดอกเห็ดเลย

ผมไม่รอช้า ถอนปากออกจากปากแก ก้มลงไปดูดควยน้าชอบทันที เอาเอาลิ้นละเลงปลายควย แกครางเสียงดัง นอนดิ้นเหมือนคนโดนไฟฟ้าช็อต “โอ้ย อ้วนน้า เสียว ดูดแรงๆ เลย” น้าชอบพูดพร้อมกดหัวผมลงไปจนสุด ผมทำให้ผมสำลักหัวบานของแก แก “ซี๊ด” ยาวทุกครั้งที่ผมกดไปจนสุด “พอก่อนๆ พี่จะไม่ไหวเอา พี่ขอเอานะอ้วน” แกจับผมนอนลง จับขายกขึ้น ก้มลงดูดควยผม ลีลาของแกเด็ดมาเร็วสลับกับช้า ผมครางไม่เป็นภาษา

แกเปลี่ยนจากควยผมมาเป็นทางสวรรค์ น้าชอบห่อลิ้นให้เป็นแหลมๆ แล้วฉกมันเข้าออกช้าๆ จากนั้นก็ตวัดลิ้นของแกขึ้นลงอย่างเร็ว มันเสียวท้องน้อยไปหมด ได้แต่ดิ้น ผมทนไม่ไหว “น้าชอบครับ ช่วยผมด้วย จะทำอะไรก็ทำเถอะครับ อย่าทำแบบนี้เลย เสียวครับ” น้าชอบเปลี่ยนเป็นลุกขึ้นนั่ง เอาถุงยางใส่ควยดอกเห็ดของแก เอาเจลที่พกมาในกระเป๋าบีบลงไป แกเอานิ้วแยงเข้าแยงออก จากนิ้วเป็นสองนิ้ว จนผมต้องบอกว่าพอ อยากได้ของแกมากกว่า

ตอนนี้อารมณ์เราทั้งคู่กระเจิงหมดแล้ว แกหายใจเหมือนคนเป็นหอบ ฟืดฟาดตลอด

“อ้วนทนหน่อยนะ แรกๆ จะเจ็บนิดหนึ่ง” ผมพยักหน้า แกค่อยๆ กดปลายหัวบานเข้ามาช้าๆ “อ้วน มันฟิตอะ ทำไมมันฟิตแบบนี้ โอ้ย เสียว” ผมรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่กำลังจะผ่านเข้ามา ผมกัดฟันแน่น แกทำท่าเหมือนจะถอนออก แต่แกกลับดันเข้ามาทีเดียวมิดด้ามเลย “โอ้ย…………… น้าผมเจ็บ” ผมพยายามจะดิ้นหนี แต่น้าชอบจับผมกด แล้วจูบปากผม บดปากเข้าหากันอย่างแรง จากความเจ็บเริ่มกลายเป็นความเสียว ผมลองขมิบตูดดู รู้ได้ถึงความคับของควยน้าชอบ น้าชอบค่อยๆ ขยับเข้าออกช้าๆ ดูดนมผมไป จูบปากไป

พอเครื่องเริ่มติด แกใส่แบบเต็มแรง เสียงเราสองคนกระทบกันดัง ตั๊บๆ “โอ้ย ไอ้อ้วนฟิตดีจังเลย เสียวไปหมดเลย มาให้พี่เอาทุกวันนะ พี่ชอบแบบนี้ โอ้ย อย่าขมิบ เดี๋ยวแตก” แกยังคงซอยเข้าซอยออกอย่างไม่คิดชีวิตต่อไป แกจับผมเปลี่ยนท่า แกนอนหงาย ให้ผมนั่งทับควยหัวบานของแก ผมค่อยนั่งทับลงไป มันทั้งเสียวทั้งแน่น น้าชอบลุกมาดูดนมทั้งสองข้าง พอเริ่มจะเสียว ผมก็สวมวิญญาณจ๊อกกี้ ควบ น้าชอบแบบไม่คิดชีวิตเช่นกัน

“โอ้ว ดี ไอ้อ้วน แรงๆ เลย เสียวมาก โอ้ย จะแตกแล้ว ขย่มจนแตกเลยนะ โอ้ย น้ารอผมก่อนจะแตกน้า โอ้ยยยยยยย” แต่แล้ว ผมน้ำแตกบนตัวน้าชอบ การเกร็งตอนน้ำแตกทำให้มันบีบรัดควยน้าชอบ “โอ้ย โอ้ยยยยยยย รัดดีจัง โอ้ย ไม่ไหวแล้ว” น้าชอบจับผมนอนลง แล้วจับขายกขึ้น แล้วกระหน่ำซอยอย่างแรง “อ๊ากกกกกก” น้าชอบกระตุกอยู่สี่ห้าที แล้วก็ฟุบตัวลงบนตัวผม เราทั้งคู่นอนเหนื่อยหอบ น้าชอบยังไม่ยอมที่จะเอาออกจากตัวผม เราสบตาแล้วก็หัวเราะ จังหวะนั้นเองที่มันหลุดออกมา ดัง “โบ๊ะ” ผมคราง “อืมมมม”

น้าชอบก้มมากระซิบข้างๆ หูผม “เป็นไง ชอบไหม” ผมยิ้มให้ ก่อนจะเดินลงทะเลไปล้างตัว น้าชอบก็ตามลงไป น้าชอบเล่าให้ฟังว่าเค้าทำธุรกิจขยะรีไซเคิล เช้าๆ แกชอบมาเก็บเองแถวบ้าน ที่เห็นแกเดินคุยคนเดียวเนี่ย แกไม่ได้บ้า แต่คุยโทรศัพท์อยู่ แกโชว์ Bose ตัวใหม่ล่าสุดที่ขนาดเล็กมาก

แต่เรื่องที่แกเล่าให้ฟังว่าแกเคยซื้อของแล้วแม่ค้าไม่รับเงินแกอะจริง แม่ค้าบอกว่าเค้าเป็นคนบ้า แกเลยชอบใจ ทำตัวแบบนี้ตลอดเลย ก่อนไปทำงาน แต่ก่อนก็เก็บแป๊บเดียว พอตั้งแต่ได้เจอกับอ้วนนะ พี่ทำงานสายทุกที แกก็หัวเราะ แล้วที่เรียกผม “เพ่ๆ” ล่ะ

แกหัวเราะ “อยากรู้คำตอบ ต้องมาให้จูบก่อนหนึ่งที” ผมยอมอย่างว่าง่าย แกไม่จูบเปล่า ลูบที่ปลายหัวนมผมไปด้วย จนผมต้องถอนปากแล้วบอกว่า “พอก่อนๆ” แกหัวเราะ แกบอกว่าแกแกล้ง แต่ที่ทำตาดุๆ ใส่ แกเขิน อยากลองใจอะไรหลายๆ เพราะแกเคยล้มมาก่อน คนรอบข้างแกหายหมด รวมทั้งคนที่บอกว่าจะใช้ชีวิตร่วมกับแก แต่อ้วนไม่ใช่นะ ไม่รังเกียจพี่เลย ดูสิ พี่อ้วนขึ้นเพราะเราเอาขนมมาให้พี่กินทุกเช้าเนีย

ผมหัวเราะ “ก็ใครใช้ให้พี่กินละ เก็บเอาไปกินที่บ้านก็ได้” แกดึงผมเข้าไปกอด ประกบปากผม แล้วตอบมาว่า “กลัวคนให้เค้าไม่เห็น แต่ตอนนี้พี่ขอกินอีกรอบนะ ไม่ไหวแล้ว” เราประกบปากกันอีกครั้ง ก่อนที่เราจะร่วมรักกันแข่งกับเสียงคลื่น เสียงทะเลอีกรอบ